Sosnowy las porastał całe wzgórze. Na jego szczycie wyrosło szczególnie okazałe drzewo, które znacznie przewyższało pozostałe. Mieszkał w niej Duch Puszczy, Opiekun wszystkiego, co w niej rosło i wszystkich, którzy w niej mieszkali. Miał stąd dobry widok na całe wzgórze i rozległy las wokół niego. Również jego głos rozlegał się daleko – dudniący i grzmiący przypominał o prawiecznych zasadach – prawach puszczy i powinnościach roślin i zwierząt. Ale też o tym, że Opiekun, w imieniu puszczy, czuwa nad wszystkim i wszystkimi, a znajomy świat trwa i dalej się rozwija. Mieszkańcy i użytkownicy lasu – zwierzęta, ludzie, drzewa, krzewy, kwiaty, trawy, grzyby, mchy i paprocie czuli się dobrze. Byli otoczeni życzliwą opieka i czuli to. Sosnowy las też był zadowolony.
Autor: Ewa Damentka