Sosnowy las porastał całe wzgórze. Na jego szczycie wyrosło szczególnie okazałe drzewo, które znacznie przewyższało pozostałe. Rosło na szczycie wielkiego kurhanu, który usypano na wzgórzu. Z biegiem lat wzgórze porósł las, a kurhan trwał, daj świadectwo historii tego terenu, historii zamieszkujących go niegdyś ludzi. Las powoli zagospodarowywał kurhan i zwieńczeniem jego starań było owo drzewo, które wyrosło na samym szczycie. Zasilane mocą sił przyrody, oraz pozostałościami spopielonych, dawno zmarłych ludzi, które złożone w urnach leżały na dnie kurhanu, drzewo rosło, rosło i rosło, jakby chciało pokazać, że kurhan i jego podopieczni nadal górują nad okolicą i są z dala widoczni. Zupełnie jakby jeszcze miał znaleźć się ktoś, kto ten symbol odczyta i przybędzie do dawno zapomnianego kurhanu, żeby oddać cześć pochowanym w nim ludziom.
Autor: Ewa Damentka