ćwiczenia literackie
Strudzony wędrowiec nieoczekiwanie dotarł do górskiego ustronia. Nagle odsłoniło się przed nim, gdy szedł dobrze sobie znaną, bo osobiście przez siebie wydeptaną ścieżką. Teraz zdumiony usiadł na kamieniu z wrażenia. Do tej pory był przekonany, że podążanie znanymi drogami, zaprowadzi go do znanych mu miejsc. Wszystko wskazywało jednak na to, że się pomylił. Czyżby wędrował tak schematycznie, że przestał zauważać, że świat zaczął się zmieniać?
Autor: Gwiazdeczka
Mężczyzna ze wzruszeniem spojrzał na śpiącą kobietę. Przykrył ją kocem i usiadł w fotelu. Patrzył na nią z wdzięcznością. Za jej spokój i mądrość. Za sposób, w jaki uczyła ich dzieci szacunku do ludzi i do pracy. Poprzez poszanowanie odrębności każdego człowieka. Obserwował jej twarz. Była uśmiechnięta. Chyba śniła piękny sen. Czuł się szczęśliwy.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Strudzony wędrowiec nieoczekiwanie dotarł do górskiego ustronia. Nagle odsłoniło się przed nim, gdy szedł dobrze sobie znaną, bo osobiście przez siebie wydeptaną ścieżką. Teraz zdumiony patrzył na przepiękną dolinę i niebywały widok, na okalające ją pasma górskie. Uroda tego miejsca sprawiła, że stało się ono obowiązkowym punktem odpoczynku w jego kolejnych wędrówkach. Stąd widać było potęgę gór i złoto-pomarańczowe niebo o zachodzie słońca. A o poranku snujące się po dolinach srebrne mgły. Świeże górskie powietrze dotleniało płuca i zachęcało do dalszego spaceru.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Księżniczka ze zdziwieniem i namysłem przyglądała się zielonej żabce, która przycupnęła na balustradzie balkonu. Obie znały legendę o królewnie i księciu zaklętym w żabkę. Księżniczka pocałowała ją i niespodziewanie sama zamieniła się w żabkę. Obie zeskoczyły z balustrady i udały się na poszukiwanie dobrego dla nich miejsca do życia. Nie wyglądały na rozczarowane, że zamiast księcia pojawiła się druga żabka. Rechotały radośnie i wiodły odtąd prosty żywot na łonie natury.
Autor: Gwiazdeczka
Wielobarwne wstążki powiewały na wietrze. Kolorowe były również ubrania tańczących. Feeria barw oraz rytm muzyki, życie, taniec, oddech, w końcu czuję, że żyję, Żyję w rytm muzyki mojego serca. To najważniejszy i najprostszy rytm – rytm życia.
dla Pawła napisał Patisonek
Strudzony wędrowiec nieoczekiwanie dotarł do górskiego ustronia. Nagle odsłoniło się przed nim, gdy szedł dobrze sobie znaną, bo osobiście przez siebie wydeptaną ścieżką. Teraz zdumiony patrzył na małą chatkę, z której komina unosił się dym, na pięknie zagospodarowany ogródek i kwitnącą jabłoń. Dziwny widok, musiał się uszczypnąć i przypomnieć sobie, że jest połowa listopada.
Z chatki wyszła para staruszków. Kobieta uśmiechnęła się do niego i zniknęła w chatce, by po chwili wyjść z niej z kubkiem gorącej parującej herbaty, który postawiła na stole przed chatką i zaprosiła mężczyznę gestem dłoni, by usiadł i poczęstował się.
W tym czasie staruszek dobrotliwie przypatrywał się wędrowcowi, by po chwili powiedzieć: „Witaj, długo czekaliśmy na ciebie”. Mężczyzna przyjął zaproszenie i przysiadł się do nieznajomych. Został jeszcze poczęstowany pyszną zupą i zatopił się w rozmowie z parą gospodarzy. Nawet nie zauważył, że opowiedział im całe swoje życie. Oni uważnie słuchali, nie zadawali żadnych pytań. Gdy skończył mówić, zaprosili, by został z nimi na noc, bo zrobiło się już późno.
Chętnie przyjął zaproszenie, przenocował u nich, a rano pożegnał się i ruszył w dalszą drogę.
Autor: Ewa Damentka
Mężczyzna ze wzruszeniem spojrzał na śpiącą kobietę. Przykrył ją kocem i cichutko włączył jej ulubioną muzykę. Wiedział, że przez sen odbiera jej delikatne dźwięki i to ją odpręża. Potem usiadł w fotelu, wziął książkę do ręki i zaczął czytać. Lecz od czasu do czasu spoglądał na nią. Lubił ją obserwować. Jej uśmiechnięta twarz, pełna miłości. To dzięki niej odzyskał wiarę w miłość, delikatną jak puszysty koc.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Strudzony wędrowiec nieoczekiwanie dotarł do górskiego ustronia. Nagle odsłoniło się przed nim, gdy szedł dobrze sobie znaną, bo osobiście przez siebie wydeptaną ścieżką. Teraz zdumiony pomyślał, że może odpocząć. Usiadł więc i wyjął z plecaka kanapkę i termos z gorącą herbatą. Dobrze zrobił, bo siedzenie w pięknym miejscu, podziwianie widoków i zjedzenie drugiego śniadania, dały mu relaks i uspokojenie.
Autor: Adam
Księżniczka ze zdziwieniem i namysłem przyglądała się zielonej żabce, która przycupnęła na balustradzie balkonu. Żabka była wyraźnie poddenerwowana. Na to księżniczka ze spokojem powiedziała: „Nie martw się żabko. Jeśli znajdziesz księcia skłonnego cię pocałować, to też staniesz się księżniczką”.
dla Danusi napisał Dżony
Młoda kobieta zatrzymała się i z wahaniem popatrzyła na szyld nowego lokalu – „Klub Anonimowych Księżniczek – Zapraszamy”. Rozejrzała się niepewnie. Nikt nie zwracał na nią uwagi, więc trochę śmielej otworzyła drzwi i weszła do środka. Przemknęła szybko na zaplecze i przebrała się w strój Królewny Śnieżki, w którym obsługiwała klientów. Przyjmowała ich zamówienia i przynosiła im je. Jednym słowem była kelnerką. Nie wstydziła się swojego zawodu, wstydziła się tylko tego stroju, więc starała się ukradkiem przemykać do pracy i miała nadzieję, że żaden znajomy nie zobaczy jej wchodzącej do Klubu Anonimowych Księżniczek i że nikt ze znajomych nie przyjdzie do klubu w czasie jej zmiany.
Autor: Ewa Damentka