ćwiczenia literackie
Sala pełna jest elegancko ubranych ludzi. Wśród nich wiele znanych postaci. Konferansjer zabawia publiczność i zapowiada kolejne osoby, które wychodzą na scenę, wyczytują nazwiska laureatów i wręczają im dobrze znaną światu statuetkę. W pewnej chwili na scenę wyszedł krasnoludek i wręczył nagrodę Sierotce Marysi.
dla Ireny napisała Ewa Damentka
Sala pełna jest elegancko ubranych ludzi. Wśród nich wiele znanych postaci. Konferansjer zabawia publiczność i zapowiada kolejne osoby, które wychodzą na scenę, wyczytują nazwiska laureatów i wręczają im dobrze znaną światu statuetkę. W pewnej chwili wyszła na scenę laureatka, której wręczono statuetkę „Człowiek Człowiekowi” za szerzenie ewangelicznej zasady miłości bliźniego. Oklaskom na stojąco nie było końca dla istoty skromnej, która zmieniała świat i dawała ludziom nadzieję.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Sala pełna jest elegancko ubranych ludzi. Wśród nich wiele znanych postaci. Konferansjer zabawia publiczność i zapowiada kolejne osoby, które wychodzą na scenę, wyczytują nazwiska laureatów i wręczają im dobrze znaną światu statuetkę. W pewnej chwili wszystkie światła gasną, pogrążając w ciemnościach z rozmachem udekorowaną salę, scenę oraz wspaniałe kreacje znanych aktorek.
Po pierwszych krzykach zaskoczenia zapada martwa cisza. Nagłośnienie również nie działa. Po chwili nad salą unosi się szum, gwar, który narasta i słabnie, i tak na przemian, niczym ponure pomruki nadchodzącej burzy.
Ktoś próbuje otworzyć jedne z masywnych drzwi. Niestety elektryczne zamki trzymają je mocno. Powoli narastające zdenerwowanie będących w potrzasku ludzi ustępuje miejsca panice.
Kto wie, co by się wydarzyło, gdyby nie nagły powrót elektryczności. Kiedy światło ponownie oświetla salę, nie przypomina już ona tego samego miejsca. Elegancko ubrani ludzie z zażenowaniem patrzą na swoje wyświechtane stroje. Kobiety nerwowo szukają lusterek, aby poprawić swoje rozmazane makijaże. Któraś z nich szuka zagubionej treski.
Zdawałoby się, że nikt już nie myśli o Oskarach. Taka scena mogłaby się przydać w niejednej wybornej komedii.
Autor: Gwiazdeczka
Sala pełna jest elegancko ubranych ludzi. Wśród nich wiele znanych postaci. Konferansjer zabawia publiczność i zapowiada kolejne osoby, które wychodzą na scenę, wyczytują nazwiska laureatów i wręczają im dobrze znaną światu statuetkę. W pewnej chwili słyszysz, że laureatem kolejnej kategorii jest twój syn. Z dumą patrzysz, jak idzie po schodach, żeby odebrać statuetkę, o której marzy wielu ludzi. On już ją ma. Trzyma w ręku! Uśmiecha się, bo zdobył ją dla ciebie.
dla Andrzeja napisała Brzozowa Bajdulka
Sala pełna jest elegancko ubranych ludzi. Wśród nich wiele znanych postaci. Konferansjer zabawia publiczność i zapowiada kolejne osoby, które wychodzą na scenę, wyczytują nazwiska laureatów i wręczają im dobrze znaną światu statuetkę. W pewnej chwili konferansjer prosi publiczność o przywitanie kolejnego laureata gromkimi oklaskami. Jest nim światowej sławy pisarz, którego książki zna cały świat. A on mimo to zachowuje się powściągliwie i skromnie.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Sala pełna jest elegancko ubranych ludzi. Wśród nich wiele znanych postaci. Konferansjer zabawia publiczność i zapowiada kolejne osoby, które wychodzą na scenę, wyczytują nazwiska laureatów i wręczają im dobrze znaną światu statuetkę. W pewnej chwili pada twoje nazwisko. To ty wygrywasz. Z niedowierzaniem idziesz po statuetkę…
Z wrażenia aż obudziłeś się…
Więc skoro już nie śpisz, to weź się do roboty! Twoja nagroda czeka…
dla Andrzeja napisała Ewa Damentka
Sala pełna jest elegancko ubranych ludzi. Wśród nich wiele znanych postaci. Konferansjer zabawia publiczność i zapowiada kolejne osoby, które wychodzą na scenę, wyczytują nazwiska laureatów i wręczają im dobrze znaną światu statuetkę. W pewnej chwili do sali wbiega dziewczynka z czerwonym balonikiem. Zupełnie nie pasuje do otoczenia. Jest bardzo skromnie ubrana, ma umorusaną buzię i brudne rączki. Nie przejmuje się tym wcale. Podskakuje i nuci jakąś melodię. Zdaje się, że rozmawia z balonikiem. Zebrani są zdezorientowani.
Osoba z mikrofonem milknie i wszyscy obserwują dziewczynkę jakby jakieś niezwykłe zjawisko. Mała okrąża salę, wskakuje na scenę i zatrzymuje się na chwilę przy prowadzącej imprezę.
Ta jakby zahipnotyzowana podaje dziewczynce statuetkę. Obdarowana dyga elegancko i w podskokach opuszcza salę, trzymając w jednej rączce czerwony balonik, a w drugiej Oskara.
Autor: Gwiazdeczka
Sala pełna jest elegancko ubranych ludzi. Wśród nich wiele znanych postaci. Konferansjer zabawia publiczność i zapowiada kolejne osoby, które wychodzą na scenę, wyczytują nazwiska laureatów i wręczają im dobrze znaną światu statuetkę. W pewnej chwili zaproszono na scenę „Przedsiębiorcę Roku”. Na scenę wyszedł mężczyzna średniego wzrostu, szczupłej postury. Skromny. Wręczono mu statuetkę przedsiębiorcy mającego znaczny wkład w rozwój firm młodych ludzi.
dla Andrzeja napisała Danuta Majorkiewicz