Kategoria: Strudzony wędrowiec

Strudzony wędrowiec nieoczekiwanie dotarł do górskiego ustronia. Nagle odsłoniło się przed nim, gdy szedł dobrze sobie znaną, bo osobiście przez siebie wydeptaną ścieżką. Teraz zdumiony zobaczył wejście do górskiej jaskini, które właśnie się przed nim odsłoniło. Bez namysłu wszedł do wnętrza góry, a ta zamknęła się za nim, by nikt więcej nie mógł skorzystać z jej zaproszenia. Mężczyzna w górze znalazł wszystko, czego potrzebował. Miała świeżą wodę, dobrą wentylację i była dobrze zaopatrzona. Półki w jej wnękach aż uginały się pod ciężarem rzeczy, które dla niego przygotowała. Miała tam również dobrze wyposażoną kuchnię, cudowną łazienkę z ogromną wanną, wygodne łóżko, komputer stacjonarny, laptop i bezprzewodowy internet. Czegóż więcej potrzebuje do szczęścia samotnik? Spędził w górze wiele lat. Kiedy w jego kraju i na Ziemi znowu stało się bezpiecznie, góra wypuściła wędrowca. Mógł wrócić do domu, do rodziny, z którą miał stały kontakt internetowy. Jednak, kiedy tylko chciał, mógł wracać do jaskini, by znowu pomieszkać w górze. Korzystał z tego może częściej niż powinien.

Autor: Ewa Damentka

Strudzony wędrowiec nieoczekiwanie dotarł do górskiego ustronia. Nagle odsłoniło się przed nim, gdy szedł dobrze sobie znaną, bo osobiście przez siebie wydeptaną ścieżką. Teraz zdumiony przyglądał się malutkiej oazie kojącej zieleni, strumykowi i wygodnej niszy utworzonej przez skalny nawis. Aż chciało się wejść do niej, usiąść na zielonej trawie i kontemplować piękno gór, szmer strumyka, delikatny powiem wiatru i aksamitną, absolutną ciszę. Zrobił to, skorzystał z zaproszenia, jakie wysłała mu natura.

Przesiedział tak kilka godzin, zupełnie niewidoczny dla osób, które przechodziły obok górską ścieżką. Był zdziwiony, że choć sam ją wydeptał, to wiele osób ją odkryło i też nią szło. „A co z ustroniem? Nie chcę się nim dzielić. Czy oni go też zobaczą, jak moją ścieżkę?” – rozmyślał przestraszony. Uspokoiła go dopiero myśl, że to miejsce samo wybiera swoich gości. Dziś zaprosiło jego i to należy celebrować, tym się cieszyć i mieć nadzieję, że jutro zaprosi znowu. Mężczyzna odetchnął głęboko, uspokoił się, zrelaksował i zasnął… Obudził się nad ranem, w swoim własnym łóżku.

Był zdezorientowany, czyżby cała przygoda tylko mu się przyśniła? „Życie jest snem kochany” – usłyszał w głowie czyjś życzliwy głos. „Snem?”. „Tak, życie jest snem Boga”. Mężczyzn położył się wygodnie, zamknął oczy i zaczął rozmyślać nad usłyszanymi słowami: „życie jest snem…”.

Autor: Ewa Damentka

Strudzony wędrowiec nieoczekiwanie dotarł do górskiego ustronia. Nagle odsłoniło się przed nim, gdy szedł dobrze sobie znaną, bo osobiście przez siebie wydeptaną ścieżką. Teraz zdumiony zobaczył, że w ustroniu czeka na niego żona. Co więcej, że właśnie stawia na stole wazę z jego ulubioną zupą. Uśmiechnęła się i gestem dłoni zaprosiła do stołu. Po zupie był ulubiony schabowy z zasmażaną kapustą i ziemniakami. Potem deser. „Odpocznij chwilę, a ja pojadę po dzieci” – powiedziała kobieta, a mężczyzna zdziwiony rozglądał się po własnym domu. „Wróciłem, ale jak?” – w głowie kołatała się natrętna myśl. Obszedł cały dom, wszystko było zwyczajne i nigdzie nie było widać górskiej ścieżki, która go do niego zaprowadziła.

Autor: Ewa Damentka

Strudzony wędrowiec nieoczekiwanie dotarł do górskiego ustronia. Nagle odsłoniło się przed nim, gdy szedł dobrze sobie znaną, bo osobiście przez siebie wydeptaną ścieżką. Teraz zdumiony tuż przed sobą zobaczył to, czego szukał całe życie. Chciał tam wejść, ale rozum zaczął wymyślać różne argumenty, żeby tego nie robić. Na szczęście zwyciężyło serce. Głowa co prawda protestowała, ale nogi same zaprowadziły mężczyznę do ustronia. Usiadł przy źródełku. Potem położył się na sprężystej trawie i zasnął. Obudził się wypoczęty, szczęśliwy. Siedział tam długo. Widział ludzi, którzy szli górską ścieżką i mijali go bez słowa. Chyba go nie widzieli. A on dziwił się, jak mogli go nie zauważyć. W ogóle, jak mogli nie widzieć ustronia, jego piękna i czaru? Powoli oswajał się z myślą, że ten cudowny zakątek należy wyłącznie do niego, że ustronie ma tylko dla siebie.

Autor: Ewa Damentka