Gałęzie lekko uginały się pod wpływem wiatru. Liście szeleściły i razem z gałęziami unosiły się w górę lub opadały w dół, muskając głowy przechodniów. Wiatr wyszczerzył zęby i wzmocnił swą siłę. Uznał, że czas pokazać światu swoje prawdziwe oblicze. Wiał, turkotał, huczał, kręcił wszystkim i wszystkimi. W końcu jednak zmęczył się i znowu stał się lekkim wiaterkiem, który delikatnie uginał gałęzie drzew i szeleścił ich liśćmi, a czasami obniżał je, by delikatnie muskały głowy przechodniów. „Teraz jestem zmęczony, ale jak odpocznę, to znów poszaleję” – pomyślał wiatr i przycichł, a potem zasnął.
Autor: Ewa Damentka