Gałęzie lekko uginały się pod wpływem wiatru. Liście szeleściły i razem z gałęziami unosiły się w górę lub opadały w dół, muskając głowy przechodniów. Wiatr dmuchał także w piękny biały żagiel łódki, płynącej po błękitnym morzu. Był dla niej naturalnym paliwem i pchał do przodu, jakby to było jego najważniejsze zadanie. Kiedy wiatr nieco przycichał, żagiel spłaszczał się i nieruchomiał. Zdawali się być połączeni ze sobą. Niczym przyjaciele prowadzący rozmowę, raz wspólnie pokonywali mile morskie, by innym razem zatrzymać się i w milczeniu pobyć ze sobą.
Autor: Gwiazdeczka