ćwiczenia literackie
Wiosenny las przyciągał spacerowiczów delikatną zielenią drzew, świeżą młodziutką trawą i orzeźwiającym zapachem. Aż chciało się wziąć głębszy oddech…
Leśną dróżką szedł młody mężczyzna i jego wierny przyjaciel pies Azor. Lubili spacerować po lesie, a dziś było wyjątkowo pięknie. Ufali sobie i byli praktycznie nierozłączni. Kochali przyrodę i czerpali z niej garściami.
Autor: Gwiazdeczka
Młoda kobieta zatrzymała się i z wahaniem popatrzyła na szyld nowego lokalu – „Klub Anonimowych Księżniczek – Zapraszamy”. Rozejrzała się niepewnie. Nikt nie zwracał na nią uwagi, więc trochę śmielej otworzyła drzwi i weszła. Coś takiego dla księżniczek? A gdzie one są? Wchodzę i co widzę – śmieszne, martwe twarze, oczy bez wyrazu, pozy wymuszone! Wnętrze przesadnie wystylizowane. Nic ciekawego. Uciekam!
Autor: AnnaM
Sala pełna jest elegancko ubranych ludzi. Wśród nich wiele znanych postaci. Konferansjer zabawia publiczność i zapowiada kolejne osoby, które wychodzą na scenę, wyczytują nazwiska laureatów i wręczają im dobrze znaną światu statuetkę. W pewnej chwili jedna z laureatek, widząc stojącą przed nią figurkę, krzyczy: „Toż to mój wuj Oskar”, wywołując salwę śmiechu na widowni.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Klimatyczna mała kawiarenka czekała na gości. Była wymarzonym miejscem dla grupy uchodźców, którzy w pośpiechu opuścili swój kraj. Kawiarenka opiekowała się nimi i budziła w nich nadzieję na lepsze jutro. „Tu jesteście bezpieczni. W tym kraju jesteście bezpieczni. Wśród naszych ludzi jesteście bezpieczni” – szeptała, wlewając otuchę w przerażone serca i umysły, a współpracujący z nią wolontariusze z wielką miłością i troską zajmowali się zmęczonymi wędrowcami, organizując im życie w nowym państwie lub transport dla osób, które chciały wędrować dalej.
Autor: Ewa Damentka
Sala pełna jest elegancko ubranych ludzi. Wśród nich wiele znanych postaci. Konferansjer zabawia publiczność i zapowiada kolejne osoby, które wychodzą na scenę, wyczytują nazwiska laureatów i wręczają im dobrze znaną światu statuetkę. W pewnej chwili słyszysz swoje imię. Rozglądasz się i nie dowierzasz. Wszyscy na ciebie patrzą, biją brawo i zapraszają na scenę. Idziesz, może lekko szumi ci w głowie, a może nie. Przyjmujesz nagrodę i ku swojemu zdziwieniu zaczynasz swobodnie za nią dziękować. Ostrożnie schodzisz ze sceny i idziesz na swoje miejsce. Widzisz wiele uśmiechniętych twarzy, słyszysz gratulacje, czujesz poklepywania po plecach, zupełnie jakby wiele osób chciało podpiąć się do twojego zwycięstwa. Siadasz przy stoliku i z zakłopotaniem przyglądasz się wygranej statuetce. Przytul ją do serca, uwierz, że to się stało i uśmiechnij się wreszcie. Jesteś laureatem/laureatką prestiżowej nagrody. Już nic nie będzie takie samo. Czy chcesz, czy nie właśnie zaczęła się twoja nowa rzeczywistość. Trzymam za ciebie kciuki, wiem że sobie poradzisz. Myślę, że gdzieś w głębi siebie, ty też to wiesz…
Autor: Ewa Damentka
Wiosenny las przyciągał spacerowiczów delikatną zielenią drzew, świeżą młodziutką trawą i orzeźwiającym zapachem. Aż chciało się wziąć głębszy oddech…
Leśną dróżką szedł młody mężczyzna i utykał na lewą nogę. Pomimo tego był wesoły i cieszył się leśnym spacerem. Taki już był, że pomimo pewnych niedogodności dostrzegał dobre strony życia.
Autor: Gwiazdeczka
Miliardy nowych gwiazd pojawiły się, gdy wróżka potrząsnęła księżycowym dzwoneczkiem. Gwiezdny pył tańczył i unosił się w powietrzu, przyklejając się do niebieskiego firmamentu, a tam nowe gwiazdy i ich planety tworzyły nowe światy. Wróżki i czarodzieje patrzyli na nie z nadzieją. Tyle miejsc do poznawania i zwiedzania. Będzie o czym opowiadać wnukom i prawnukom.
Autor: Babcia Jaga
Sala pełna jest elegancko ubranych ludzi. Wśród nich wiele znanych postaci. Konferansjer zabawia publiczność i zapowiada kolejne osoby, które wychodzą na scenę, wyczytują nazwiska laureatów i wręczają im dobrze znaną światu statuetkę. W pewnej chwili do sali wchodzi ekipa remontowa i zaczyna instalować się na scenie.
Konferansjer próbuje zażegnać niezręczną sytuację. Pan z ekipy pokazuje mu pozwolenie na wejście do sali i przeprowadzenie remontu sceny.
Prowadzący uroczystość czuje się bezradny. Prawdziwego szoku doznaje jednak wtedy, gdy niespodziewanie kilka osób siedzących na sali wstaje, podchodzi do robotników i proponuje im pomoc.
Reszta zgromadzonych nie ma nic przeciwko temu. Konferansjer z wrażenia osuwa się na krzesło.
Ekipa remontowa wraz z kilkoma wolontariuszami żwawo pracuje. Słuchając wskazówek kierownika, szybko kończą pracę, a scena wygląda jak nowa.
Autor: Gwiazdeczka
Klimatyczna mała kawiarenka czekała na gości. Była wymarzonym miejscem, gdzie można się spotykać, wymieniać swoimi poglądami z innymi. Gdzie można przynieść coś, co chce się podarować, w nadziei, że komuś się to przyda i zostanie wykorzystane z pożytkiem. Sprawdzone, cudowne miejsce na każdą okazję.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Sala pełna jest elegancko ubranych ludzi. Wśród nich wiele znanych postaci. Konferansjer zabawia publiczność i zapowiada kolejne osoby, które wychodzą na scenę, wyczytują nazwiska laureatów i wręczają im dobrze znaną światu statuetkę. W pewnej chwili wychodzi na scenę laureat z poprzedniego roku i zaprasza tegoroczną laureatkę Literackiej Nagrody, twórczynię wspaniałych dzieł pisanych prosto z serca – od człowieka do człowieka – którymi zaczytuje się świat.
Autor: Danuta Majorkiewicz