Sympatyczny starszy pan w garniturze i meloniku, z białym szalem fantazyjnie przewieszonym przez ramię, trzymał w dłoni laseczkę i nucił pod nosem słowa znanej piosenki: „parole, parole, parole…”. Był jakby z zupełnie innego świata. Może przeszłego, a może wymarzonego.
Autor: Gwiazdeczka