ćwiczenia literackie
Lekkie krople deszczu stukały o parapet. Niektóre spływały po szybie. Przez lekko zamglone okno widać było to, co przeminęło. A oprócz tego buchała para ze stylowego samowara. Ten lśnił się i był pewien, że zaparzy najlepszą herbatę ze wszystkich, jakie dotąd parzył.
Autor: Gwiazdeczka
Skupiony Merlin uważnie obserwował Złotą Rybkę, która pływała sobie to w lewo, to w prawo, zupełnie nie zwracając uwagi na ogromnego Merlina ze spiczastą górną szczęką, która groźnie przebijała podwodną toń morską.
Autor: Gwiazdeczka
Gałęzie lekko uginały się pod wpływem wiatru. Liście szeleściły i razem z gałęziami unosiły się w górę lub opadały w dół, muskając głowy przechodniów. Wiatr pomimo tego, że niewidzialny, był w stanie poruszać przedmioty, a nawet wpływać na nastrój ludzi. Czasem można było go usłyszeć, gdy wiał mocno. Chociaż trudno powiedzieć, czy był to jego głos. Tak czy inaczej miał wielką moc, a nikt nigdy go nie widział i trudno byłoby opisać, jaki jest naprawdę.
Autor: Gwiazdeczka
Lekkie krople deszczu stukały o parapet. Niektóre spływały po szybie. Przez lekko zamglone okno widać było to, czego nikt wcześniej nie widział. Coś, co miało nieokreślony kształt i zapach. Czym było to coś, każdy chciałby wiedzieć, choć przecież każdy mógł to zobaczyć,
Autor: Gwiazdeczka
Skupiony Merlin uważnie obserwował Złotą Rybkę, która od razu wpadła mu w oko. Była nieduża, ale błyszczała tak pięknie i podobno umiała spełniać życzenia. Merlin sam był imponujący z wyglądu i zachodził w głowę, jak takie maleństwo potrafi błyszczeć i w dodatku posiada tak niezwykły dar.
Autor: Gwiazdeczka
Lekkie krople deszczu stukały o parapet. Niektóre spływały po szybie. Przez lekko zamglone okno widać było tort czekoladowy. Taki tort, że palce lizać. Nawet jeśli nie byłbyś człowiekiem słodkości, z pewnością skusiłbyś się na oblany czekoladą przepyszny tort czekoladowy.
Autor: Gwiazdeczka
Gałęzie lekko uginały się pod wpływem wiatru. Liście szeleściły i razem z gałęziami unosiły się w górę lub opadały w dół, muskając głowy przechodniów. Wiatr znał cały świat. Nie miał początku, ani końca. Występował w niezliczonych odmianach, które mimo tego, że bardzo się od siebie różniły, wciąż były nim – wiatrem. Ciepły, zimny, mocny, delikatny, mroźny, porywisty, kojący… Niezwykłe było to, że potrafił występować w tych wszystkich odmianach jednocześnie, w różnych zakątkach świata.
Autor: Gwiazdeczka
Lekkie krople deszczu stukały o parapet. Niektóre spływały po szybie. Przez lekko zamglone okno widać było wszystko, co chciało się zobaczyć. A co chciałbyś zobaczyć przez to okno? Ja chciałabym zobaczyć rzeczkę płynącą przez las, a potem przestrzeń, niczym nie ograniczoną.
Autor: Gwiazdeczka
Rusałki tańczyły na łące, bo cieszyły się wiosną i budzącym się wraz z nią życiem. Puszcza ożywała. Jej mieszkańcy wychodzili z nor, jaskiń i dziupli. Jednak nie tylko ich widziały tańczące rusałki. Jedna z nich dostrzegła spacerującego leśną ścieżką mężczyznę. Postanowiła go bliżej poznać i zaprosić do wspólnego świętowania nadchodzącej wiosny. Pragnęła pokazać mężczyźnie świat z perspektywy rusałek. Była też bardzo ciekawa, jakim on jest człowiekiem i jaka jest jego historia. Słyszała o ludziach potworne rzeczy, ale kiedy zobaczyła wędrowca, nie mogła uwierzyć, że mogą być one prawdziwe. Wyglądał na sympatycznego i dobrego człowieka. Zaczęli rozmawiać i okazało się, że on również słyszał wiele złych rzeczy na temat rusałek, a jednak ta zdecydowanie była ich zaprzeczeniem.
Autor: Gwiazdeczka
Gałęzie lekko uginały się pod wpływem wiatru. Liście szeleściły i razem z gałęziami unosiły się w górę lub opadały w dół, muskając głowy przechodniów. Wiatr wpadł też do komina i zaczął gwizdać. Gwizdał tak sobie czasem dla przyjemności. Potrafił też wyć i świstać, a nawet huczeć. Niektórzy twierdzą, że także buczeć. Najczęściej chyba jednak szumiał. Chociaż najbardziej lubił hulać. Wszystko to robił najlepiej, jak umiał.
Autor: Gwiazdeczka