Zadowolona kobieta usiadła w wygodnym fotelu i uśmiechnęła się do własnych myśli: „wreszcie chwila tylko dla mnie”.
dla Patrycji napisała Małgorzata
Tag: Małgorzata
Sympatyczny starszy pan – 25
Sympatyczny starszy pan w garniturze i meloniku, z białym szalem fantazyjnie przewieszonym przez ramię, trzymał w dłoni laseczkę i tanecznym krokiem wędrował po sali. Skupił na sobie uwagę wszystkich obecnych kobiet.
dla Wojtka napisała Małgorzata
Gałęzie lekko uginały się – 37
Gałęzie lekko uginały się pod wpływem wiatru. Liście szeleściły i razem z gałęziami unosiły się w górę lub opadały w dół, muskając głowy przechodniów. Wiatr miał niezłą radochę, mieszając ludziom szyki, zwiewając kapelusze i rozwiewając starannie ułożone fryzury. Był z niego niezły psotnik.
Autor: Małgorzata
Gałęzie lekko uginały się – 16
Gałęzie lekko uginały się pod wpływem wiatru. Liście szeleściły i razem z gałęziami unosiły się w górę lub opadały w dół, muskając głowy przechodniów. Wiatr szybko poderwał do góry wielobarwny latawiec. Kolorowe wstążki przyczepione do jego końca falowały na wietrze. Małej dziewczynce zaświeciły się oczy i chciała sama móc regulować jego wysokość, trzymając za kołowrotek. Dostała linkę do rączek i z uśmiechem obserwowała wdzięczne ruchy latawca.
Autor: Małgorzata
Gałęzie lekko uginały się – 3
Gałęzie lekko uginały się pod wpływem wiatru. Liście szeleściły i razem z gałęziami unosiły się w górę lub opadały w dół, muskając głowy przechodniów. Wiatr nagle i niespodziewanie poderwał z głowy pewnego mężczyzny beżowy kapelusz. Ten nie zdołał go jednak uchwycić i nakrycie głowy poniesione wiatrem wylądowało na ulicy. Sekundę później kapelusz został rozjechany przez autobus i właściwie nie było już co zbierać. Mężczyzna nie zmartwił się jednak. Pomyślał tylko, uśmiechając się lekko: „to musiało się tak skończyć, czysta fizyka. Zresztą i tak już od roku planowałem kupić nowy. W końcu każda sytuacja ma jakieś plusy”.
dla Janusza napisała Małgorzata
Mały zefirek – 35
Mały zefirek delikatnie muskał rozgrzane ciała plażowiczów i lekko marszczył powierzchnię morza. Ludzie korzystali z wakacji. Odpoczywali, oddychali pełną piersią, a przyjazny powiew wiatru chętnie te piersi otulał. Uwielbiał podwiewać kobietom sukienki, aby choć odrobinę je zawstydzić, ukazując nagi skrawek uda wyżej niż powinien. Kochał rozwiane włosy falujące w powietrzu. Na wiele mógł sobie pozwolić, bo nikt go nie widział i nie mógł złapać za rękę. W dodatku jak tu mieć do niego pretensje, skoro wszyscy go kochają w tak upalne dni.
Autor: Małgorzata
Mały zefirek – 30
Mały zefirek delikatnie muskał rozgrzane ciała plażowiczów i lekko marszczył powierzchnię morza. Ludzie korzystali z wakacji. Odpoczywali, oddychali pełną piersią, a przyjazny powiew wiatru ochładzał przyjemnie w ten upalny dzień. Wspaniale jest poczuć raz na jakiś czas ciepły piasek pod stopami i morską bryzę niesioną wiatrem.
dla Magdy napisała Małgorzata
Rusałki tańczyły – 2
Rusałki tańczyły na łące, bo cieszyły się wiosną i budzącym się wraz z nią życiem. Puszcza ożywała. Jej mieszkańcy wychodzili z nor, jaskiń i dziupli. Jednak nie tylko ich widziały tańczące rusałki. Jedna z nich dostrzegła spacerującego leśną ścieżką mężczyznę. Postanowiła go bliżej poznać i poobserwować trochę. Była ciekawa, co będzie za chwilę. Widziała zachwyt człowieka nad darami natury i pięknem przyrody. Przyszedł tu jako część tej natury i jednocześnie jako gość.
Autor: Małgorzata
Księżniczka ze zdziwieniem – 36
Księżniczka ze zdziwieniem i namysłem przyglądała się zielonej żabce, która przycupnęła na balustradzie balkonu. Próbowała rozpoznać, co to za gatunek, bo pasjonowała się biologią i genetyką. Nie mogła się jednak zdecydować. Pewnie to była jakaś jeszcze niesklasyfikowana krzyżówka.
Autor: Małgorzata
Strudzony wędrowiec – 12
Strudzony wędrowiec nieoczekiwanie dotarł do górskiego ustronia. Nagle odsłoniło się przed nim, gdy szedł dobrze sobie znaną, bo osobiście przez siebie wydeptaną ścieżką. Teraz zdumiony ujrzał przepiękną istotę. Ni to rusałkę, ni to nimfę, ni to Królewnę Śnieżkę. Istotę o nieziemskiej urodzie, głosie łagodnym jak aksamit, kojącym zbolałe serce, głosie, którego pragnęło się wciąż słuchać.
Autor: Małgorzata