Tag: nagroda

Sala pełna jest elegancko ubranych ludzi. Wśród nich wiele znanych postaci. Konferansjer zabawia publiczność i zapowiada kolejne osoby, które wychodzą na scenę, wyczytują nazwiska laureatów i wręczają im dobrze znaną światu statuetkę. W pewnej chwili głos zabiera gość honorowy gali.

Stary Mędrzec przybył, aby złożyć zdobywcom Oskarów niecodzienną propozycję. Oferta jest jednorazowa i staruszek prosi, żeby wszyscy dobrze zastanowili się, zanim podejmą decyzję.

Starzec wyjaśnia, że może sprawić, aby ci, którzy otrzymali statuetkę, wiedli odtąd życie usłane pasmem zawodowych sukcesów i uwielbienia rzeszy fanów. Druga możliwość, to skromne życie pełne harmonii i spokoju, w zgodzie z naturą i całym otoczeniem, kosztem zrzeczenia się Oskara.

Na sali zapada cisza. Nikt nie wątpi w prawdziwość oferty Mędrca, gdyż jest on znany na całym świecie z czynienia cudów.

Tylko jedna osoba decyduje się oddać statuetkę. Jest to mały chłopiec, który zapowiadał się na wspaniałego aktora. Mistrz uśmiecha się do chłopca i pyta życzliwie, jaki jest powód jego decyzji.

Malec odpowiada, że trochę już poznał życie na afiszu, zna również historie ludzi odnoszących sukcesy i cieszących się sławą. Sam jednak chciałby doświadczyć prawdziwego szczęścia i poznać ludzi, którzy wiodą beztroskie życie, ciesząc się z małych rzeczy. Tego bowiem jeszcze nie doświadczył.

Mędrzec kiwa ze zrozumieniem siwą głową.

I w ten właśnie sposób chłopiec rozpoczął najwspanialszą przygodę swojego życia.

Autor: Gwiazdeczka

Sala pełna jest elegancko ubranych ludzi. Wśród nich wiele znanych postaci. Konferansjer zabawia publiczność i zapowiada kolejne osoby, które wychodzą na scenę, wyczytują nazwiska laureatów i wręczają im dobrze znaną światu statuetkę. W pewnej chwili odchodzi całe napięcie i duch zabójczej rywalizacji.

Ktoś puścił piękną muzykę, a eleganccy goście zaczynają dobierać się w pary, które jedna po drugiej przyłączają się do tańca. Twarze tańczących są rozluźnione i pełne sympatii dla pozostałych. Ludzie cieszą się chwilą i poddają się rytmowi muzyki. Pląsają, wirują, czasem podskakują w tańcu, lekko się uśmiechając. Zaczarowani muzyką, kołyszą się w jej rytm, czują się spokojni i szczęśliwi.

Przestaje mieć znaczenie, kto dostanie statuetkę. Ważne jest to, że są razem i w tańcu mogą dzielić się życzliwością i empatią. Wszystko zdaje się być proste, a świat doskonały. Znika zawiść i chęć wygranej za wszelką cenę. Pojawia się wsparcie i harmonia. A oni, tańczą, tańczą i tańczą…

Autor: Gwiazdeczka

Sala pełna jest elegancko ubranych ludzi. Wśród nich wiele znanych postaci. Konferansjer zabawia publiczność i zapowiada kolejne osoby, które wychodzą na scenę, wyczytują nazwiska laureatów i wręczają im dobrze znaną światu statuetkę. W pewnej chwili konferansjer ogłasza, że jest zmęczony i ma po dziurki w nosie tego nadmuchanego sztucznie wydarzenia i wraca do domu. Na odchodnym dodaje jeszcze, że wszystkie nagrody są przyznane nieuczciwie i w związku z tym nic nie warte.

Wtedy z różnych miejsc na sali rozlega się szloch osób, które wyczekiwały na odbiór statuetki. Konferansjer gorzko tę reakcję komentuje, dziwiąc się szlochających, że statuetka jest dla ich ważniejsza niż godność osobista, biorąc pod uwagę, w jaki sposób osoby odbierające trofeum zdobyły swoje role.

Czarne chmury zawisły nad salą. Jest jednak część osób, które zdają się mieć satysfakcję z całego zajścia. Są to ludzie, którzy znają swoje granice przyzwoitości i chociaż wiedzą, że mało prawdopodobne jest, aby kiedykolwiek dostali Oskara, nigdy tych granic nie przekroczyli.

Autor: Gwiazdeczka