Wielobarwne wstążki – 27

Wielobarwne wstążki powiewały na wietrze. Kolorowe były również ubrania tańczących. Feeria barw oraz rytm muzyki sprawiały, iż wieśniacy chociaż na chwilę mogli zapomnieć o ponurej rzeczywistości i problemach dnia codziennego.

Wniosek z tego taki: Każdy chociaż na chwilę potrzebuje poczuć się ważny i szczęśliwy!

Autor: Jan Smuga

Wielobarwne wstążki – 26

Wielobarwne wstążki powiewały na wietrze. Kolorowe były również ubrania tańczących. Feeria barw oraz rytm muzyki zmęczyły starszego turystę. Poszedł do swojego hotelowego pokoju i mocno zasnął. Trudno powiedzieć, że wypoczął, gdyż całą noc śniły mu się młoty pneumatyczne. Nic dziwnego, muzyka była tak głośna, że ściany wibrowały, a szyby w oknach brzęczały bardzo głośno.

Autor: Ewa Damentka

Wielobarwne wstążki – 22

Wielobarwne wstążki powiewały na wietrze. Kolorowe były również ubrania tańczących. Feeria barw oraz rytm muzyki zirytowały kobietę zajętą swoimi ponurymi myślami. Wyłączyła telewizor, żeby odpocząć od hałaśliwych dźwięków i rozedrganych barw towarzyszących tańczącym ludziom. Wyjrzała przez okno. Ponury świat za im uspokoił ją. Wśród szarych budynków i przyszarzałych drzew, szarej trawie i szaro-buro-czarnych ubraniach przechodniów poczuła się sobą. Była bezpieczna. Od tej pory bardziej starannie wybierała kanały i programy telewizyjne, które chciała obejrzeć.

Autor: Ewa Damentka

Wielobarwne wstążki – 19

Wielobarwne wstążki powiewały na wietrze. Kolorowe były również ubrania tańczących. Feeria barw oraz rytm muzyki cieszyły oczy zebranych członków plemienia. Raz w roku gromadzili się na świętej górze i celebrowali tradycyjną kilkudniową zabawę. Bawiono się cały czas, bez przerwy, a noce były rozjaśniane kolorową łuną od ognisk rozpalonych na wzgórzu. Rytm bębnów docierał do aż do środka Ziemi, zapewniając pomyślność plemieniu i światu. Dźwięki muzyki roznosiły się daleko, daleko. Docierały do najdalszych zakamarków lasów, łąk, jaskiń, do każdego miejsca i każdego serca – ludzi i i zwierząt. Jakby mówiły „żyjemy, nadal żyjemy i zamierzamy żyć dalej.”

Autor: Ewa Damentka