Wielobarwne wstążki powiewały na wietrze. Kolorowe były również ubrania tańczących. Feeria barw oraz rytm muzyki inspirowały nie tylko ludzi. Nawet wiatr przestał wiać wedle swego widzimisię i dostosowywał swoje podmuchy do rytmu muzyki, czasami też nadawał ton i ludzie dostosowywali się do niego. Współpraca między żywiołem i ludźmi była spontaniczna i radosna. Ludzie się świetnie bawili, a wiatr też robił wrażenie zadowolonego.
Autor: Ewa Damentka